0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
811
Okunma
günler geçerken hükümsüz,
yürüdüğümüz her yol ve her sokak
sekip düştüğümüz ve çoğu zaman
görmediğimiz taşlıklarla doluydu.
bu yüzden hep,
sevinçlerimiz takılı kalırdı hüzün taşlarına
bir kez yüzümüz gülse bin kez ağlardık
muradın ne olduğunu unuturduk.
sadece acıyı,kederi
ve bütün sıkıntıları içimizde toplardık
ki düştüğümüz her çukur,
ve terlerken çıktığımız her yokuşta
bundan başka bişey yoktu.
hayat ne garip değil mi
bize hep mutsuzluğu anlatır kendi denizinde
ve sanki o ölümün buz gibi
sahnesini kuşatır ruhumuzda.
ve bundan başka da bişey bırakmaz anlatacak nedense..
nisan/2014
5.0
100% (3)
