18
Yorum
41
Beğeni
5,0
Puan
2076
Okunma
Özleye özleye alışıyor insan
Yokluğun buruk tadına
Bağlandığından kopmaya
Koptuğuna bağlanmaya
İliğini arayan bir düğme gibi
Giriveriyor sığınağını bulduğunda
Ki;
Hangi pencere saklar sıcağı soğuğu sonsuza dek
Hangi ışık karşı koyar kapı aralığından sızmaya
Bir zaman sonra
Kurur içinin nemi
Aldığı rüzgârlarla
Bir boşluğu
Kapamasa da kırk yama
Bastırır avazı hayatın
Bir sessizliği
Bil ki;
Unutmak değil bu kabulleniş
Hayatın ölüme galibiyeti
Ama
Hiçbir duygu kaybolmuyor kalpte
Ve biliyor musun adınla seslendim birine dün
Güldüm
Evinin salonuymuş gibi
Olur olmaz aklımdan geçmemelisin
5.0
100% (36)