o şehirin içine her daldığımda kalabalık bir kanaattı insanlar bana
o şehirden geri döndüğümde ise yalnızlık zanaattı bana

körden gebe kalan bir gecenin çocuğudur yalnızlık
bu cümleleri bırak ve çık gel

kül suyu toparlamış şehirlerin alnından
dudaklarımı boğarak akıyor bu şiir
gül’ü külünden belki

zayi bir makamın sırtı ile seyyaha dönmüşken yüzümü
yol aralar bir denli bir benli sayıklamalar
tamamlar cümlelerimi

kurduyla vurulur demişliğimden geliyorum
ve taze harf satan bir tüccarın emeğinden

sesi hırpalanmış bin şifa tasında hafızımın
soluğum kaynıyor kabımda
ıslığın pencerede uyandığı çocukluğum diyorum
bazı bazı hatırı kıvamında gözlerinin
sonra birbirinin sırtına yüklü birikintilerden toparlıyorum seni

ben hep oralarda değilim şaré
arada bir buralara da gel diyorum

aklımı devirmişken külün suyuna
şakağım ağına takılıyor işte gözlerinin
orada bir fikirli zaman ağzı kuyu
nicedir yankıyı aş ediyor zihnime
taşı damağımdan kopmuş gibi
ve seslenişi yol kokulu sevgilim

o benim mevsim olmadığımı zikreden
kehribar kokusuna eğimli zikrim
sefil bir öykü rendeleyip
yağmurla sunuyorum
zemin ağırlıyor beni

topuğum toparlanmış hani
kış gözlü bir şiir gibi
anca gözlerinle duyuyorum bu şehri

o rabbani
o yağmur sonu
tenha
bağışlıyor emanetini

şaré
bin telve yumağıdır gözlerin
e var gerisini sen düşün