İsrafil’in beklentisini sürüp alnımın kayalıklarına
ebabillere taş kesiyorum Aziz



eşmeden daha toprağı
yağmuru sağmadan daha gökten
bir uyku boyu yokluk dedirten
dil hünkarının diz kırıp
makamından koptuğu andır Aziz
gözlerinideki mercan koyuluğu

eşmeden daha toprağı
incinmiş vahaları yola sürmek daha közken
şadırvana toparlanmış alimlerden lala’lara
bir eski hitabeden kalkıp
yol ,yol oluyorum dövüldükçe
ummanında ey şerhi irfan bakışlım

eşmeden daha toprağı
yağmur duasına çıkmış bir kabilenin umudu gibisin Aziz
gördüğümden ötre
sual akıyor gözlerinden

soluğumu çepe çevre sarmalayan bir düş gibisin Aziz
makamlarım devriliyor Aziz
son rahlede semavi bir öyküye bulayıp dilimi
damağımdan düşürüyorsun beni Aziz

beni sözlerin kurcalıyor
etek uçlarıma bulaşan yağmuru anlatıyorsun bana Aziz

sözümden köz kokuyorsa
cümlenin bahtını bahtıma bağla Aziz
İrkildiğinde dilimin nüshası
bağışla
bağışla ruhumu Aziz
bağışla imana bulanmış küllerimi






Ş i m o / Külsürmesi