Özellikle öznel isimler bir şiirde geçtiği zaman, benim de onlara öykünesim gelir. Bak şimdi sen "Süleyman" dedin ya, e ben şimdi ona seslenmesem sanki içerlenir gibi geliyor bana...yanlış anlama ama burda konumuz sen değilsin Şlmo, Süleyman'dır, o yüzden yüksek müsaadenle iki çift laf da ben edeceğim ona:)

beni bir sancıyla annem
bir acıdan doğurdu
o hüzünlerden de
benim gayrimeşru çocuklarım oldu

beklemekten usandım Süleyman
perdeleri kapatıyorum karanlık
açıyorum bulanık
umuda dair ne bir kırıntı
ne de yaşama sevinci
kalbimdeki ağırlık
boğazımdaki düğüm
karnı tok sırtı pek kayıtsızlık
dünya "benden buraya kadar" diyor
ben diyorum "tam da senlik hareketler"
madem köşene çekilecektin,
bizi niye çamuruna batırdın
bakma sen! o da benim ne gördüğümü,
onda ne bulduğumu anlamaya çalışıyor
bir şey bulamayınca da pencereyi kapatıyor
belki de en doğrusu budur Süleyman
çoğunlukla bir hiç'sem
bazen de basit bir insanım
ama elime s.ilahını tutuşturup
"ister yaşa ister geber!" deyip
beni serbest bırakması
ve kahramanca bir hareket beklemesi
"ben elimden geleni yaptım" demesi
hangi kitaba sığar Süleyman?
fazlasını görmeye, duymaya tahammülüm yok!

"güle güle" diyor bana şimdi
o çocuklardan biri
ne zaman patlayacak bilmiyorsun
içindeki saatli bomba!

gel hadi Süleyman!
kalbim buna dayanmaz
gel akıt bu zehiri

Teşekkürler Şimo...
Güzel şiirdi.