Yine
şiiri,
şiir gibi yazdın be şairim...
Şiirce hissettin,
şiirce dillendirdin,
şiirce yaşattın bizlere de öylece...
Sözün, söz gibi olmuş yine,
sevdan, sevda gibi olmuş...
Hasretin ki, nasıl bir hasret hani,
sevgin, en karasında gezinmekte gecelerin.
Hikayelerin en anlamlısında sunmuşsun sevgiyi,
aşkı, en çözülemeyenlerine gizlemişsin bilmecelerin.

Küçük bir serçe tedirginliğinde yüreğimiz,
bakışlarımız çekingen,
düşüncelerimiz mahcup.
Usuldan usula dokunuyoruz şiire,
dalıp gidiyoruz hatıraların enginliğine,
ve
''o sensin'' diyor bir ses uzaktan,
''o sensin''...
En anlamsız yerde,
en beklenmeyen anda,
en sevimsiz zamanda,
öylece, sebepsizce bırakıp gidensin.

Bir küçük çocuk oluyoruz o anda,
yetim kulaçlar savuruyoruz gözlerdeki nehirlerde.
Uzaktan uzağa, boğuluyoruz şiirle bakışlarda,
ve
süzülürken zamanın şefkatli kucağında zevkle,
kulağımızda yine o anlamlı ses;
''O sensin!...''

''Öpüyorken harf harf dizilen o sesten usulca
İçimizde
Atmakta olan bir nabız ki; delice...
Ve
yine o mahzun ses;
“O sensin”

Evet...
O sevdanın sesi...
O sevdanın ta kendisi...


Deniz-ce şiirlerinde ilginç bir değişim gözlemlemekteyiz bu günlerde.
Duygu esintileri gerçekten çok anlamlı bir serinlik kazanmış cümlelerde.
Çok hoş olmuş...
Çok güzel olmuş...

Yorum aceleye geldi biraz...
Kabulü dileği ile şairim.