Sessizlik önce yüreğimizde başlıyordu
Sonra pervane gibi dönen bir hayatın
menziline doğru yol alıyordu.

Aldığımız her yol,
Nefes aldığımız her hayat
tıpkı içimizdeki sessiz yolcuya benziyordu.

Hangi durağa uğrasak orada
terk edilmiş bir kıyı buluyorduk.
Hangi otobüse binsek kendimizi taşıyorduk.


Yani ne kopan gürültülerden
Ne güleç yüzlerden,ne de sevişen dudaklardan
Haberimiz oluyordu.
Ve sanki hiç yaşamıyorduk bütün bunları
Öyle ki bizi vuran sessizlik
nedense her anımızı bizden alıyordu.


Şimdi kocaman sınırsız denizlerin içinde
Çıkmaz sokaklardayım sanki,
Nefesim tıkanmış nefes alamıyorum sanki.

diyarbakır/aralık2013