Canlar deminde tutuştu solum
Ay yüzlü dilbere beyandır halim

Ne Ferhat’ın gürzü ne Kerem’in sazı
Kar etmez bu cana
Ve hiç kalır yanımda
Mecnun’un alnına yazılan yazı
Bre aşıkların cümlesi
Diz kırıp fakir soframa
İçirdiniz bana efsunlu meyi
Hallac el verdi Yunus bel
Bir’de karar kılıp
Ettiniz beni kapı kapı gezen avare dilenci
Sevdanın yelelerini tutturup attınız ateşe
Yüceleri aştırıp erdirdiniz güneşe
Has bahçede güle yandı ol vakit bülbül
Çemenlikte küle döndü garip menekşe

Hem Yusuf’un kuyusu hem Yakup’un çilesi
Yazılmış kaderime var mı bunun çaresi
Tahtımı yıktı tacımı vurdu yere
Şehla gözlerinden süzülen aşkın haresi
Aşık da edecek adam da
Özlem dolu özge hislerin açtığı yürek yaresi
Hünkarları mum etti yiğitleri meczup
Hudutları kaldırttı gönül kisvesi
Değil mi ki Adem’i yurdundan eden
Bağrını yakan aşkın şeytani hilesi

Kırklar meclisinde ismini saldım göğe
Titredi arş-ı ala döküldü yıldızlar yere
Değil bu dünyada mahşerde bile
Kasıp kavuracak aşkının narı beni
Bre aşıkların cümlesi
Ne var ne yok hakkımı helal ediyorum size
Şiddetle öpüyorum o pak yüreklerinizden
Sıcacık dahi kaynayarak
Ulaştırdınız ya ay aydınlığına, aşkın yamacına
Sustum ve bıraktım kendimi yar kucağına
Artık sizden biriyim
Şems’e eş Mevlana’dan az beriyim...