Son Affedişim Seni Kendimde


-affettim kovulduğun masalı da-

küçük adımların
büyük acılara yolculuğunda
sol kaburgası kırık bir türkü gibi
dudaklarına perçinliydi terk ediş
ve saçların siyahtı henüz

kentimi kiraya verdim
sen kalana denk
yüküm sızlayan omuzlarımda vebal
her ev benden düşen arzuhal
her sokak uçkursuz amel
ki adını çizdiğim yol boyunda
ırgat bakışlarıyla suskundu son amel’e

göçe düşkün niyetim tedirgin
her seferi bir daha diyen asi yanım
ihtimalken odamda korku resimleri
müspette kağıtlar uçuşurdu
karabasan çıkmazlarında
gölgemle kiralık kentim oynaşır loş duvarlarımda
benden habersiz gülerdin sen

içimi yaktın da
söndü mü gözyaşların
her birini avuçlarken
ve henüz yanakların azat değilken
ya sıfatına tükürdüğüm yalnızlık
günahkar bedenini kabzederken
tuttuğum mutluluk muydu ki
elim yüzüm hala sen yangını

yazgıyım penceresiz bulutlara
sen yokken serseri gökyüzünün
kenar mahallesi

her aklıma geldiğinle ağlamaya hasret
tekil yüzümün bir yanı dönüktü güneşe
bir yanı hala karanlık sayende

yüreğinden yaralı
merhemsiz hekimim
reçetesi "sen" karalı

ağıtından delik deşik aşk akarken
tek kelimelik bulmaca gibi
her alışmada terk eden puslu havam
dağlara bıraktım göz yamaçlarını
özgürce
huzurla ölebilirsin
şimdi git gidebildiğince

her aklına geldiğinde seven
her aklıma geldiğinde affedilir sanma sakın
bu da seni son affedişim kendimde

Kutlarım dizelerinizi, Yunus diyarından selamlar.