Aradığının bende olmadığını düşündüğün an,
hiç düşünme ,
Terk et .! Beni ...
Olur ya;
Ellerini bir başkası tuttuğunda, sakın ürperme, ağlama ...
El lâzım’dır, boşta kalmışsa bir el ...
Sakın ağlama, öylece çık git ...
Kuru bir ’’Hoşçakal-ı’’ koy avuçlarıma, yasla başını omzuma son kez de olsa,
elmacık kemiklerinden öptüğümde dudaklarıma tuz tadı gelsin istemem,
Beni düşünme ...

Sahi sen kimdin ? Onca şiirlerimde yer aldın ,
harflerimi kendine esir ettin,
kalemim sana müebbet’te ...
Sahi, ben kimdim ?
Sende ....
En sevdiğin renk neydi ? Gözlerin neden kara’ydı ?
Gözlerin ... Ahh, o şirret bakışların...
Gökyüzü yüzüm gibi neden simsiyah ? Yoksa gözlerim mi siyah tı ?
Baktığım her şey mi siyah tı ?
Keşke o siyahlıkta bizi yok etseydin ya,
kimse bulamasa,görmese,
nazar’a gelmesek kem gözlerde, bağlansak,
siyah la beyaz gibi,
Sonrası mı ? Boş ver düşünme sen,
öpüyorum tüm yaralarından ,
acısın dudaklarım,bırak sen beni düşünmeyi, sana bir şey olmasın ...