Yer aç üşüyen yanından...
Sonbaharı,
sonbaharın sıcak renklerini,
sonbaharın ısıtan duygularını getirdim sana...Üşümelerine...

Çok duygusal, çok hüzünlü bir şiir...

Ah şu sonbaharlar...
Mahzunlukların mevsimi...
şiirlerin, şairlerin kan kardeşi...
Yoldaşı, arkadaşı...
Ah şu Sonbaharlar...
Kırgınlıkların, öfkelerin, gururun katili...
Kara sevdaların, özlemlerin, ümitlerin yareni...
Nasıl da yakalar en zayıf yerinden insanı,
ölüşü yaprakların, ağlayışı bulutların, ürpertisi meltemlerin...

Bu şiir, başka bir şiir...
İnsanın içini acıtıyor cümleler...
Sözler, buz tutuyor dudaklarınızda,
kelam düşmüyor kaleme...

İçimizde sakladıklarımız var ya hani,
paylaşmadığımız, paylaşamadığımız...
Söyleyemediğimiz, yazamadığımız gizlerimiz var ya hani...
İşte,
onlardır şairin buraya yazdıkları...

''Özlemedim!
Özlemedim!
Gelişini umdum ardışık mevsimlerde
Çiçek açarken
Deniz kokarken
Yaprak düşerken hani
Ve çıplakken ruhum sana
Gelişini bekledim ummadık zamanlarda''

Derin derin soluklanmalar,
tekrar tekrar okumalar...
Buruk tebessümler dudaklarımızda,
sol yanımızda bir mahzun kıpırdanış...

Gelişini bekledim ummadık zamanlarda...

Ne kadar gerçek, ne kadar doğru...
Beklemek ama,
beklemiyor gibi yapmak...
Ah!...Ah!...

Ardından,
kaçınılmaz son...

''Bilinmedik bir iklimmiş nefesin oysa
Üfledin…
Dağıldı direncim''

Üzüntüler, hayal kırıklıkların tekrarı, boyun büküşler mazlumca...
Ve,
şiirler, şiirler, şiirler...

Zamanın,
insafsız argümanları sahnede...
Silik, sararmış bir yırtık fotoğraf...
Dudakta asılı kalmış yarım bir hüzün,
radyoda bir mahzun şarkı...

''“Sizi bir yerden tanıyor gibiyim üstelik
Giderken”''

Ah bu gitme şiirleri...
Nasıl da acı veriyor insana...
Nasıl da yakıyor yüreğini...
Şairler de,
ne çok insafsız, ne çok zalim oluyorlar...
yazmasalar ya bu ayrılık şiirlerini...
Hem de, ummadık bir zamanda gelişini beklerken birilerinin...

Gönlümüzce yorumladık yine...
Bayramınızı kutluyoruz efendim.

Canım ...:( Nasıl bir şiirdi bu böyle..Üstelik geceyken, üstelik duvarlarla konuşma vakti gelmişken...

duygular eskir mi ? burda takılıp kaldım ben...ahh ahh ...ilk yakan sızıları kalmaz genelde acıya gark olan cinslerinin, alıştırırlar, bağışıklık kazandırırlar artık ...öyle ustadırlar ki bu konuda yadsımazsın ...hayatın bir parçası oluverir işte...olağan birşey ...sonderece normal..sanki gerçekten hakkınmış gibi bütün yaşadıkların, yaşattıkları....senin olması hak emriymiş gibi...sonra kabullenişin o çizgisine varırsın...yine içindedir ...tüm birikmişliğiyle içine bakmaya korkar olursun...hatta bakmazsın artık...uçurumlar açmıştır ...erişilmez, görülmez kapkara uçurumlar ...kendinden korkarsın ve kaçarsın...kaçmak ...ne kadar taze duygulara yer açar bilinmez ama o şey aynı karanlığında hep ama hep aynı canlılığında kalır...sadece gözlerimizi kaçırırız o kadar...yok farz ederek...başka yolu da yoktur hani...var sayarak sürekli bakmak kendine işkenceden öte bir şey değildir çünkü ...kendine acımaya başlama hele...işte o an bittiğinin en büyük resmi...


Ah ahh bir kuşbakışı yaptırdın ya bana helal olsun diyorum..helall ....o kadar mesafe kattettiğimi düşünür iken ...kaçış güzergahında...

Ne diyim...Mübarek günlerdeyiz.Rabbim gönlünün her istediğini versin inşallah.Selam ve sevgilerimle şiir yüreğine.