-Gökkuşağının gölgesinde bir çocuk öldüğünde-
-İmgeler lügatimden siliniyor mantığım zehirlenmişçesine-


hah! Ergenliğe eriştim derken;
sevgi giydirilmiş o küçük u/mutlu yüreklerin
aşk oyununun seven ve sevmeyen Papatyaları
yaşam ve ölüm diye kopup,
ecel rüzgârıyla uçuyor hafif yaprakları


Annesine ’Cee’ dediği kapı pervazlarına
içindeki küçük heyecanları, kargaşayla bırakıyor
avucunda sevgiliye yazılmış satırlar kısa ama öz
alıp götürüyor yaprakların sesi yürek ötesine
alaca karanlıkta güle güneş oluyor son nefesi


o an geceden geçiyor dağınıklığım sükûtu dinliyorum
iç çekişlerimde dalgalanan merhamete jilet dokunuyor
mısralara kesiliyor damarlar; elimde sevgiye dair ölü heceler
duygum, vebalim ve utancından çatlamış ar damarım,
kalıveriyorum bir başıma


-Öyle ya çocuk size yaşamak her mevsim yasak!


gafil mahlûkun yardım kutusu açılmıştır bir kere
yapay duyguları depreşiyor; ne tarafa dönse günah
elinde fırıncı küreği ateşi yokluyor acıyı hissetmesi zor
korku ve telaşına eşlik ediyor iblis kor’u körükleyerek


-Çocuk eski kuzinenin yanında titriyor tüm cıvıltısıyla


saksılarda dilsiz çiçekleri büyütenler
gözlerinde kurumuş su güne kaktüslerle uyanıyor
küçücük zenginlik sarhoşluğuyla
zihnine etten duvar örmeye hazır;
binlerce kelleden bir kale dikiyor mayası kan, tohumu barut
birazda karamsarlık sürerek ruhundan namlulara
yüksekleri fetih etmiş seyrediyor başları önüne düşen çocukları
bir hayvanın sevinci peydâh oluyor hamuru insan olmayan çehresine


-bakın ve görün: İnsanlığın bütün renklerini cansız beden üstünde!
-Her sorunuza cevap; her derdinize deva bulursunuz orada!


ne tuhaf değil mi? çocuk kendi hayallerini kurmuştur
fakat başkaları yıkıyor; başkasından okuyor kaderini
anneler başı öne eğik gözlerinde yaş biraz telaş
önlerinde uzunca bir yol
ellerinde iç burkan güllerin dikeni
siyah güllerle donanmış bahçeleri geziniyor belli belirsiz:


başında toplanmış cümle felaket; meğer hazırmış ele geçirilmeye de
şeytanla melek birbirine karışmış eriyor kardan adamlar gibi
bu yüzden sevmekten korkan insan yarasa olup
kâr, zarar ve anı üçgeninin döneliyor
ve; balçığa bulaşmış kan etrafına çullanıyor akbabalar
kıyamet vaktidir zağar deyip İlk soğukta göç ederken leylekler
yaşadığım hayattan ar edip anlamak adına

-Kınınagerigiriyorkalemim

................içimdeki boşlukları arttırarak.