bu biraz akıl meselesi
kıdem çöp dahi olamaz temiz ellerde
ve dudaklar gül koklayan burunlardan öper
tutkulu
gemiler yakılır Cebel manzaralı
aşklar vardır, otomatik vitesli ve gardiyan
sarılamaz demir parmaklar ardınca eller dahi
mesela dans eden kedi
ayağı artık olmayan bale
ve elsiz gitar

yoğun duygular bunlar
anlamazlar, anlatamazsın
mayın taşlıklarında çiçek toplar bir kız
mermi ağlar, ıslanmaz televizyon

dedim ya azıcık ucundan
kopartınca hayretin
daha bir çekici duruyor hayatlar
sır sanıyor herkes kendini
elbise, çorap, bere çırılçıplak

zor deyimlerden atıldım
dehliz fena
metro her an ufalanabilir gözlerimde
İstanbul tanrışehir
sinema bileti sarılmalar bir dahaki sefere

özle beni ateş
yüzün yar olsun
canımı tırmalıyor şu geceler
imkansız, tükenmez hasret

kıymayın n’olur
yıkmayın şu aydınlığı
güneş bulunmamış kelimeler arıyor
ben deniz siz çekimsiz sancımız

ellerimi koyduğum cepler umut arıyor
biliyorsun ben seni hiç öpemedim kaygısız
bitsin şu kalan boşluklar
dolan dolsun
kalan emanet kaleme