Çocuklar sokağa bir parça rüzgâr getirse
Bu saatte kimseler geçmiyor burdan
Bu öğle sonrası bir istisna olur belki
Sokak sen olur birden
Penceremde kocaman bir gül açar sanki
Yüzümde kocaman bir gülüş


Sen aniden hissedersin beni
Bakmadan anlarsın, sana sakladığımı o gülü yüzümde
Bakmaya korkarsın bu yüzden
Anladığını anlamamdan



Sen yürümek istersin çünkü
Hapsolmamak çerçevesine penceremin
Bu yüzden hiç bakmazsın yukarıya
İrkildiğin o an’ı silmeye çalışırsın apar topar
Beni fark ettiğin o an’ı



Adımlarından sıyırmak için gölgemi
Gerçekten görmeye başlarsın birden sokağı
Çiy damlası görmüş gibi ürperir
Çiçekleri hatırlarsın
Önceden görmediğin yüzleriyle her şey
Baharı hatırlatıyordur şimdi
Penceredeki gölgemi görmemek için
Onlara sığınırsın
Yeni açan çiçek gibi gelir her biri
İlk kez görmüşsün gibi
Bu sokaktan ilk kez geçiyorsundur sanki



Üzerine vurmasın diye gölgem
Yüzünü hayata çevirirsin
Hayat güneşin olmuştur senin
Bense kaçmaya çalıştığın gölgen