ötekiler kül iken
dört mevsimden biriken özlemlerini
topladı k/adın
düşürüp parmak uçlarındaki gülümsemelerini
rüzgar yemiş, saçları kadar dağınık cümlelerini.

sararmış resmim
dünya’ya tanıtılırken
kalabalıkların fısıltısı arası
kar yanığı
cam kırığı toplamış
yüreğime veriliyordu adın

eylül..

her dile dönüşmüyordu masalımız

velhasılı kelâm
bir şair dokununca ağlar eylül
hüznü taşıdığını bile bile
adını çok geç öğrendim

incinmiş imgelerin kıskacında
suskuların da içiyordum kuraklığını
gözlerini saklayan dehlizler de
soyunuyordum
her gün gördüğüm suretler senlikte ölüyordu
ağaç diplerine gömüyordum
onca cesedi..
tüm beklemeler musalla taşı üstündeyken
iç tellerime sızan yağmur suları kadar benimleydin

kehanete gerek yok

geldi
bir yalnızlık vaktinde
eylül
k/adın..