yoksun kilometrelerce yoksun
törpülemeye çalışırken özlemlerimi
yer ve gök arasına sıkışıyor yüreğim
gözlerim kilitleniyor menziline
karınca ordusu gibi hayaller kemirirken beynimi
uyku tutmuyor gözyaşlarıyla ıslanmış gecelerde

üç beş nöbetlerinde harcanırken düşlerim
ufuk ben gözlerim sen
çekilir yük değil bu kalp ağrısı
alacakaranlıkta ardımızda kalırken gece
tırnak acısı kalmalıydı bedenimde

her yaktığım sigarada
ararken seni
ıssız sokaklarda terkediyorum kendimi
sensizlik üflüyorum hecelerce
biliyorsun bekliyorum
fakat
sen hiç beklemediğim bir anda
ansızın geliver
kadehteki son damlayı yudumlarken
dilim damağım kuruyorken gel


hiç bilmediğim bir zaman dilimisin şimdi
hiçbir cümleyle anlatılmıyor yokluğun


bazen;
kıvrılıp yatıyorsun ya göğsümün tam ortasında
yapma alışıyorum
kimsesizleşiyor gözlerim
kimsesizleşiyor ellerim
sanıyorum ki geldin
olur olmaz hayallere kapılıyorum
o avucumun içi gibi bildiğim
şiir şiir bakan gözlerinde eriyorum

susmak ölümün ihtimaliydi belki
söylenemeyecek sözlerin imhası gibi

içimi titreten ne varsa sende
sadece üşümek istiyorum
ne bir söz söyle
ne de dokun
tonlarca birikmiş özlem var içimde
baksan bir kerecik daha baksan bile
ağlarım şimdi..

’Baki kalan bu kubbede bir hoş sada imiş’..Seçici kurula ve yorumlarıyla duygularıma omuz veren herkese teşekkür ederim.





Özlem