Yalnızlığın girdabı vuruyordu yüzüme
Uğurladım maziyi biterken azar azar
Bir yanım hep çocuktu vuruyordu özüme
Toz pembe anılarım yiterken azar azar



Halbuki vefa dendi, dostluk dendi, aşk dendi
Ne yazık ki hırs gelip güzellikleri yendi
Artık köleydi umut, kötülükse efendi
Yüreğime zehrini katarken azar azar



İstedim ki hayatlar su gibi berrak olsun
Herkesin ocağına gülümsemeler dolsun
Dikenli güller bile kalbe batmadan solsun
Dileğim hüzünleri atarken azar azar



Tüneller kazıldı hep, döşenirken mayınlar
Yitirdi amacını masum, berrak oyunlar
Devrildi birer birer tutunduğum kayınlar
Hayatın uçurumu iterken azar azar



Uykularımdan bile çığlıklarla uyandım
Dayanamazsın dendi, ben her şeye dayandım
Dostlar kapalı kutu, ben ömrümce ayandım
Kaderim bileğimden tutarken azar azar



Kaçmadım yağmurlardan, ıslandım sırılsıklam
Sevmedim karanlığı ürküttü beni akşam
Biliyordum daha da zorlaşacaktı yaşam
Zaman umutlarımı yutarken azar azar



Oysa bir gemiydim ben, yanaşmadım limana
Sürüklendim girdapta, yenilmedim zamana
Tutundum dalgalarda yaşadığım her an’a
Ne var ki direnmedim batarken azar azar


Seda YÜKLER