Dün bu şiiri okuduğumda çıkmak üzereydim ve düşüncelerimi paylaşmak bugüne kısmet oldu.

Öncelikle farklı kafiye örgüsünün ( ababab) şiiri sıkıştırmadığını ve şaireyi anlamsız mısralara sürüklemediğini söylemeliyim. Yakıştırmış!

“Ababcc “ ve “ aaabb “ kafiye örgülerinden daha şık ve daha diri durduğu bir gerçek. (Altı mısralık bendlerde bu örgüyle pek karşılaşmadım ve gayet güzel buldum.) Üstelik dört mısraı aşan kıt’alarda +2 lerin verdiği ayrı bir dokusal farkı da bertaraf etmiş.

Bir başka olumlu yönü ise +2 lerin başlangıcını kıt’aların ilk mısra başlangıcı ile başlayarak anlamsal ve vurgusal sağlamlığın sağlanması.

(Bana …..ver…..
…………………
…………………
………………….
Bana…..ver…….. )

Şiirin bütününde “ b d f h “ lerin “ ( yani her kıt’anın 2. 4. ve altıncı mısraları ) gibi “ redifi ile örülmesi şiire ayrı bir estetik ve akış vermiş. Keşke ilk mısraların da en azından bazıları kök kalmamış ekler almış olsaydı.(narin/derin/serin…yitik/bitik/tetik…..)
Narince/ derindir/ tetikler….(vs..vs..) gibi..
Ya da çift kullanılıp vurgu artırılsaydı
Derin derin….Serin serin..(vs..vs..)

Genelde şiirdeki tekrarlar çok sevilmez ama bu tür süreklilik ve anlamsal vurgu taşıyanlar için aynı şey geçerli değildir elbette…
Kelime tercihleri ve alternatif kelimeler konusunda biraz daha yorulmak gerekiyor kanaatimce.

Güzel bir çalışma Seda Hanım.
Tâkip edilmeye değer çalışmalarınıza teşekkür ediyorum.

Eyvallah!