tırnaklarım yardıkça avuç içlerimi
geçmişim boşalıyor gözlerimden!


böyle olmamalıydı diyorum

ölmemeliydi kırlangıçlar yüreğimde


tükenmemeliydi umutlar...


vazgeç diyor Tanrı
benden bu kadar!!!

bildiğim ne varsa
bilmemezlikten geliyorum şimdi
derleyip topluyorum hüzünlerimi
kırgınlıklarımı ütülüyorum
vezgeçiyorum
bestelenmemiş şarkıları mırıldanmaktan
yetim kalmış şiirlerin
başını okşuyorum son kez

vicdanımın belini kırıyorum
örseliyorum babamdan miras kalan benliğimi
küfre meyleden dilimi ısırıyorum


bütün aynaları kırıyorum sonra
sırlarını döküyorum sığıntı kederlerin
düğümlü düşlerime
arkamı dönüyorum
gökkuşağının ipini kesiyorum
siyaha boyuyorum
bütün yeşilleri


yutuyorum söylenmemiş ne kaldıysa
hafızamı alnından vuruyorum
yalana bulanmış sözleri
inkar ediyorum
vazgeçiyorum susmaktan
konuşmaktan
yazmaktan

kusmaktan vazgeçiyorum!