Sessiz yolcuların külleri dökülür
Zamanın eteklerinden
Zahmetsiz

Parmaklarını dahi oynatmaz rüzgar
Düşüşler öyle doğal
Öyle kolay

Düş
Yakasına asılmadığı gövdeyi kırar
Rahmetsiz

Düş yakamızdan bre densiz!


Saçları uzundur cefanın sanılanın aksine
Kendi ekseninde dolaşır
Dolanır kendine

İpin ucu nereye kaçmış?
Aman sen de!
Kim uğraşacak çözmekle


Kesip atalım mı bu yumağı?
Vay hergele!


Komik yanı
Uysallığı sever över
Göklere çıkarır
Birileri
Yanından bile geçmezken

Bana dokunmayan basiretsizlik bin yaşasın
Bin ölsün birileri!



Tırnaksızdır
Ruhları dövülen sabi
Ve en çok onlar harcanır
Bozuk para gibi

Damlaya damlaya göl olurdu hani?


Gölleri boşver abi
Devletin malı deniz
Yemeyen …!


Öğrenir zulmetmeyi
Zorla tırnakları sökülen
Ve merhamet
Ezilmişlerin kalbine sığınan mülteci
Mutasyona uğrayana dek
Süt dökmüş kedi

Ezilenler mi ister sadece adaleti?


Adalet mi
O neydi?