Yüreğim sürgün ölümsüzlüğe
ve üşüyorum,
daralıyor nefesim dumansız yakarışlarda bile
ummansız bir ecel oluyorsun
ateş icat olunduğundan beri bu böyle.

Derler ki ‘hamile kadınlar sigara içmemeli’,
içmemeli de ne?
bir sigaradan dolayı zehirlenecekse bebek,
doğmamalı;
yaşam denilen tiryakiliğin içine.

Yaşamanın sigaradan daha tehlikeli olduğuna kanaat getirmemişler,
bu yüzden midir bilmem, ben hiç yeşil bir ay görmedim
tanışalı hayatla,
kaç yıl oldu ben de saymadım
sayılar bir ağanın keyfi töresinde kara kaplı defter…
pancarın kamışını yalamayalı da çok oldu,
çayı şekersiz içeli,
tefecinin rabbidir nedense işte sayamadıklarım arasında çekler, senetler…

Yüreğim vurgun ecele
ve sensizim,
dünyanın tüm nimetlerini sunsalar önüme beyhude
sebepsiz bir gülüş olmuyorsun
ben seni, senin gibi sevebildiğimden beri bu böyle.

Yine de anlatamıyorum,
demek ki bilmiyorum dua etmeyi,
ellerim acaba doğru pozisyonda değil mi?
dudaklarımın arasında sigara var diye
ya da gözlerim harama kaydığından mı,
murtat melekler izin vermiyorlar vahyime.

En çok olmak istediğinden korkarsın, bu böyledir
ben de küçükken peygamber olmak isterdim
fakat olmayacağını bile bile hayal etmek de kötü
anlatamıyorsun da,
çizemiyorsun,
yazamıyorsun…
sadece kanatıyor yarayı bu kaşınmalar
nefesim şeyhinden uzakta bir mürit hüznü
yatağıma vurdukça, yüzüme çarpıyor tekrar
mezarsız bir ölü, dervişsiz dergah, aşksız sarılmalar
nasıl da anlamsız, bir mabedi anımsatmıyor böyle anlarda
kanlı bir yüreğin içine sıkışmış ruhum
vicdan göç eden bedeviyi anımsatıyor.

Elime alıyorum
bir bıçak ya da kalem
aynı renge boyadıktan sonra fark etmiyor
tuvalin en keskin rengi yüzün
kopartılmış bir dudak hengamesi içimdeki akışkan
sahnede bir gülücük parodisi
içindeki suyu acıttığından bihaber tuz
buz oluyor yaşların yanaklarında gümüşün
içimdeki zehre dokunan ellerin yine de temiz
öksürmekten ölmüyor sevdalı yaşamlar

Elimden indirdiğine bakmasınlar
elimde koşmayı bilmeyen kelebekler var
şimdilik ölü her biri
seni emip canlanacak bir sürü larva var dişlerim arasında
parmaklarım delişmen bir rüzgarsa, affetsin Allah’ım
ben en çok ona anlatmayı sevdiğim
her şeyimi en çok onunla paylaştım
bu yüzden rahat içim
bu yüzden sen bile kıskanamazsın beni sevgilim.

Yüreğim kapalı gişe oynuyorsa hâlâ sana
onca buhrana rağmen gülebiliyorsak arada
bir işaret olmalıdır bu
belki de bir vahiy
çocukluk sayılmamalı asla!

Derler ki...
ne derlerse desinler
aşk tadı tuzu hayatın
parmaklarını yalayan çocuk gibi arada
günler gelir geçer.

Genellikle böyledir işte hayat!