Sevgili Kemal

Kenar Mahallelerin eş değerli çocuklarından bir sen bir de ben kalmışız galiba. Baksana tüm bunları yaşamamış millet ki iki satır bir şeyler paylaşayım diyen olmamış.

Evet..Eş değerli çocuklarıydık kenar mahallelerin. Birbirimizle dalaşsak da hırlaşsak da derdimiz vatandı.

Daha mutlu, daha huzurlu bir vatan özlemiydi derdimiz. Lakin sen benim yanlış yolda olduğumu söyledin, ben de senin... Sen bana ''eğri'' dedin, ben sana... Sen beni doğrultmak için vurdun da vurdun, ben de sana...

Sonunda anladık ki biz birbirimize vurmamalıydık. Bunu anlayana kadar çok canlar toprak oldu. Ortak yanımız korkularımızdı.

''Benzer korkularımız vardı hayata dair,
Ortak düşmanımız açlıkdı.
Akıllı olmayı birkaç paket makarnaya satmıştık.''


Hala daha bizi aç bırakanlara hesap sormayı aklımızdan bile geçirmezken bize makarna verene soruyoruz '' Ne güzel alışmıştık açlığa niçin makarna getirip de aklımızı aldınız '' Diye.

Sanırım hâla akıllanmamışız...Hep tek taraflı soruyoruz hesapları.


Selam ve sevgilerimle.