Bir romanın ortasından başlıyorum
Lacivertin sessizliğinde
duvarda asılı kalan ruh ki
unutulmuş bir odanın içinden
nöbetlerim avaz avaz haykırarak
kimliğine soyundu bu gece
asırlardır uzağımdan


tenimin üzerine giydiğim
gözlerimin elasından seslendim
sokağımdan sokağına
bu gece açıldı mahsenimin kapısı


Avuçlarıma dokunuyor usulca
tavan arasına saklı zamanlar
sağanak sağanak yağdın
iliklerime



Notalar kucaklaşır
takvimsiz zamanda
Birden bire oldu her şey
mavilik siyahından çıkınca



düğüm düğüm boğazım
anlasana konuşamıyorum


tüm suskunluğumla soyundum bu gece
Ve de parmak uçların gezinir
tenimin her noktasında
ki
inci avına çıkan dalgıç misali
arayışında
bir ıslık sesinde



Dudakların kulağıma dokunma mesafesinde
doğmamış bir bebeğin döl yatağında
arzular nefes nefese
nehir yatağında
sel olup aktı bu gece



Kor bir ateşte kaynayıp
Gece ve rüzgarın sesi
son/su
darağacından
düştü
Şaha kalktı duygular
bağıra çağıra hoyratça
şahlandı cümleler


Ve
saçının ıslaklığında sabahladım
çehren çehremde


Rüyanın tam ortasından
çaldım içime sakladım
gölgeni ki
Islak bir öpücüğün sarhoşluğunda


Yok olma pahasına
dans etti gölgem gölgenle
Kelimem kelimene gebe kaldı bu gece
gecenin üçüy/dü
karanlığın kol gezdiği sabaha çok yakin
zaman/da


GölGe
...