Ne sensin yazmak istediğim, ne de aşklı cümleler
İçimde biriktirdiğim hıçkırıklarım var benim
Bir parça nefret, bir parça pişmanlık
Uzak bir kentin soğuk şehriydik
Bense savruldum
Sahte dünyanın, yalan ülkelerine


Hani kor düşer ya bağrına
Yakar kavurur


Sus dedim gözlerime, akma yok yere
Acıma dedim içim, beni eritme
Günden güne canice


Bazen siyah olsa da sayfalar
Beyaz yazmalı kalem
Tüm kirliliklere inat


Kaç bıçak yarası kanatır
Kaç zifir zehirler
Ne yok eder ki insan kisvesini taşıyan canlıları
Yalandan başka


Düşünüyorum
Toprak kabul edecek mi, gönül fakirliklerini
Dilden çıkan söz çoktur
Lakin yerini bulan yoktur
Boş laf ne çok yer doldurur


Gönül sarhoşluğu
Kendinden öteye gidemezken
Üstü başı zulüm olur
Şah olur mat olur


Aynaya baktığında gülümseye bilmektir insan olmak
Yalansız, riyasız
Kendi olabilmektir gönül yaralamadan, hayat yok etmeden
Bilmektir, ardında enkaz yerine
Acısız yaşayan canlar bırakmak….



yüze bakmayla anlaşılmaz
sözlere akıl sır ermez
kirlenmiş tüm duygular, körelmiş insanlar
sahte gülücüklerle bezenmiş hayatlar



Seyrine doyum olmayan bir filmi
Korku dolu sahneyle sonlandırdık
Şimdi bütün afişlerde
Silik harflerle yazıyor adımız


İnsan,
Umuda yol olmalıdır
Ötesi berisi budur

S.Ç