karanfilli zamanların bendeki çağrışımları birebir şiirde..
içinde yüzdüğü denize dargın bir balığın iç çekişi gibidir..
hani şu resimdeki beyaz gül varya nasılda kapıya dayanmış
karanfilli zamanlara ironik bir iç çekiyor değil mi?.
şiir bazen kanlısını kovalayan mısra gibidir..
yo bu kimsenin arzusu değil aslında.hayatın ayarı bozuk ve
harfler durmadan kurma kolu görevi görür..
yoksa karanfile dahi öksüzlüğünden iç geçiren,'kendi saçını başını yolan'
bir yazar olunabilirmiydi..
ustanın dediği gibi' herkes aşık olabilir fakat adanmışlığı ender insanlar yaşar'
harflerine şizofrenik tutkunluk bu adanmışlığın apaçık belirtisidir işte..
yazı bir yana birde yazanın içinde gerilen yaya dokunanlar anlar..
bunu bir şiirden yola çıkarak tespit etmiyorum elbette zeynep şairim..
gerek geçmiş tüm şiirlerini bildiğimden gerekse ellerin,bilincin hünerinden biliyorum..
en güzel kırçiçeklerini adıyorum şiir bahçene..sevgilerimle.

Karanfiller gibi nice canlar soldu unutuldu.
Şiirin özünde bu duyguyu buldum.Hoş bir şiirdi.
tebrikler.

karanfil kadar güzel bir şiir yüreğin dert görmesin

Karanfil kadar asil, karanfil kadar güzeldi şiiriniz.
Tebriklerimle...