- I-


Sükût; yüzümüze tül
Özlem; göğsümüze perde
Atlarken uykuya, düşüyoruz
Ruhumuzun orta yerine

Döşeğimiz kuş tüyü
Avuçlarımız sıcak
Burnumuz serçe gagası
Pinokyo kendi masal ülkesinin kahramanı


-II-


Sonra
Yırtılır karanlığından gece
Işığı dökülür güneşin evrene
Boyası gelmiş saçlarım gibi sırıtır gerçekler
Gündüzün hayrını beklerim salkım saçak düşüncelerle
Aklım kuş gibi uçar durur bir yerlerden bir yerlere
Yorulur, konamadıkça
Düşer



Bu bahar da leyleği havada gördüğüme üzülürüm bazı
Ayaklarımı takip etmez çünkü ruhum
Bedenimdir tek göçebe
Tekerlek yola döner, ben kendime
Bir gram yol almayız birlikte
Niye ki bu yolculuklar öyleyse!


-III-


Ben kalmayı severim en çok sevdiğim romanların sayfalarında
Kahramanlar sahneyi boşaltır sırayla
Yazar final der
Perde kapanır yani
Oyuncular gider
Ben kalmayı severim demiştim değil mi?
O yüzden hep terk ederler beni
Çünkü çok güzel ezber etmişimdir karakterimi
Rolüm hiç değişmez
Ve rolümü severim
Rolüm de beni


Memnunuz halimizden yani
Endişeye gerek yok.