İlk Söz;

Mutluluğum ilgilendirmedi kimseyi

Acılarımsa yok satıyor

Ve en yaman çelişkiydi

Yarım kalmışlığımın ardından alkışlanmak..



Bölüm-1

Cam kırığı ceplerime sarardım boş elimi

Dilimin çoban ıslığı tanışıklığında

Biterdi gün

Toplardım kelimelere

siyaha gizlenen manzaranın kederini

O sıra güneşi vururdu Karadeniz’in inatçı dalgaları

Bilmediniz




Böüm-1/A

İnsandım

Gözlerim mavi,tenim beyaz

Hep pembeydi çocukların doğuştan gelen yüzü

Fındığın yaprağı yeşildi şimdiki gibi



Bölüm-1/B

Umut naif bir kuştu

ve sırtındaydı yüreğim

Bir göz kırpımlık ufkun kızılınaydı

bütün dert dökmüşlüğüm

Çelik mavisine gömerken öfkenin soğuk sesini

Düşe boyadım

gönlümde kanat çırpan kelebeğin hülyalı gözlerini



Bölüm-2

Düşmandı kömür karası

yarin yanağındaki kırmızıya

Dokunamadan gözlerinin ışıltısına

Kan sardı soluğumu,

eridi ciğerim

Bedenime ödünç verilen zaman

Alındı bir sabah

Tüm tarihlerde genç bırakıp adımı

Gittim



Bölüm-3

Sönük ve gösterişsiz bir vedayı yüklendi

Kardeşlerimin omuzları

Unutulmaya mahkum bir anıda

Kesildi ince öksürüğüm

Ve ben Muzaffer Tayyip Uslu

Kısa ve yorgun bir şiire sığdım

Yaşam kırgını hafızamda



Son Söz;

Mutluluğum ilgilendirmedi kimseyi

Acılarımsa yok satıyor

Ve en yaman çelişkindir ey insan

Yarım kalmışlığımın ardından alkışlamak...


Not:Şair Muzaffer Tayyip Uslu’ya



Saadet Yıldırım ÜNAL