Yine eskisi gibi,
Anne şefkatiyle gülümseyen
Ağzı kulaklarında güneş.
Onun adı güneş,
Ama şimdi rüzgar olsun.
Evet rüzgar olsun, nasılsa yine gülümseyecek,
Bizi duymuyor ya…
Hem ismi bana özel olacak,
Mesela yağmurun ismini de değiştirebilirim,
O sonbaharı ıslatan,
Birçok güzelliği büyüten bereket.
Asil damlalarını şemsiyeyle dağıttığımız,
Daha toprağa kavuşmadan…
Onun adı güneş olabilir,
İsim yine bana özel.
Sadece ben biliyorum ya…

Yatağın ismini de değiştirebilirim,
Ona masa diyebilirim,
Anlamaz ki…
Ama ismini her ne kadar değiştirsem de,
Ben yine ona uzanır,
Tatlı bir o kadar da aldatıcı hayallerimi kurar,
Yine onda sabahlarım,
Ve yine ona özlem duyarım yorgun akşam üstlerinde…
Nasılsa kendi görevini yapar,
Somuttur ,
Değiştiremem hiçbir şekilde…
O yine yataktır…

Şimdi sevginin ismini değiştireyim diyeceğim,
Tahminimce yapamayacağım,
Ama ona yaşamamı sağlayan duygu sıfatını,
Bir hayli yakıştırabilirim.
Ha,
Ona hak ettiği değeri vermeyenler,
İşte onlar ağlasın dursun,
Sabahları kalktıklarında yağmura selam veremesinler,
Ve rüzgarı göremesinler topraklarında…
Karşılık vermiyorlarsa saygı duysunlar en azından,
Yıkık harabelere dönüştürmesinler kalbimi,
Ruhumu bedenimden ayırırcasına yakmasınlar canımı,
ve civcivlerimin yanında bana bağırmasınlar,
onlar çok ürkektir…


ALTUN