İnanılmazdır ama hep sen suçlusundur,
Neden suçlandığını bilmezsin bile,
Sadece utanırsın,
Ama utanması gereken sen değil,
Hayattır, UNUTMAMALISIN…

Yıkarlar seni,
Bırakırlar bir başına,
Hayallerinin anahtarını kaybedersin,
Ve acı çekersin.

Gökkuşağında kurur gözyaşların,
Fark etmezsin geldiğini güneşin.
Hesap edemezsin,
Günleri, ayları, yılları…
Ama bir gün fark edersin ki yaşlanmışsın.

O zaman anlarsın ne kadar boş olduğunu,
Acımasız dünyanın.
Her şey buğuludur,
Sen yaşlanmadan önce.

Hayat başlayınca netleşmeye,
Gözlerini kaybedersin.
Yüreğindedir bütün bir hayatın yükü,
Bazen yaşamamayı tercih edersin.
Ve buna da izin vermez o,
Kalpsizin biri olsaymışım dersin,
Belki o zaman ruhumu MAHVETMEZDİM böyle…

Tansiyon, unutkanlık,
Bunları takmazsın bile.
Bir tek ruhunu doyuramazsın.
Unutmuştun onu,
Kendini.
Bilememiştin kıymetini.
İnanmak istemiştin sen de,
Boşvermek, takmamak.
Pişmansın belki şimdi,
Belki ağlıyorsun,
Gözlerin nemli,
Yok mümkün değil geri dönmek,
Hala gururunlasın,
Farkında değilsin, çürüyeceksin,
Bedenin toprağı bereketlendirecek herkesinki gibi,
Ruhunsa gerçek savaşını verecek,
Acınası bir şekilde acı çekeceksin,
Bunu yapma ruhuna,
Biraz sakinleş bir ağacın gölgesinde,
Gözlerinin ferini kaybetme karanlıkta,
Mütemadiyen buralarda olmalısın,
Ölürken bile şarkı söylemelisin,
İnsanlar alkışlamalı seni,
Yaratmalısın yeni bir dünya,
Gerçeğine inat,aykırı olmalısın,
Ruhuna odaklanmalısın,
Sadece birkaç saatliğine,
Hadi dene…

ALTUN VURAL