Sen hiçbir şeysin,
Yalnızsın ve terk edilmişsin.
Kavrulduğun ateş seni dönüştürecek küllere
Ve ben küllerini saklayacağım,
Şişemde…
Böylece senin küllerini seveceğim,
Tüm bedenini onlarda sakladığını göreceğim,
Hayır kötü değilim,
Ben seni sen olmadan da sevebilirim.

Belki küllerini bir çift gözümün sadakasıyla ıslatırım,
Koyu bir katran olursun şişende,
Ve inan çok dağlarsa yüreğimi acı
içeceğim seni.
Başka nasıl gidereceğim bu travmaları,
Konuşamadığını zaten biliyorum…

Hayır, vicdan azabı çekmiyorum,
Korkmuyorum da.
Ne gerek var acılarımla oynamaya,
Bunu bitirmek imkansız neredeyse,
Kararımı verdim zaten ben de…

Ve sonra sevgili ölü,
Dirilteceğim seni kendi bedenimde,
Bütünleşeceğiz,
Doğanın kanunlarını hiçe sayıyorum,
Hayallerimi kimse yargılayamaz, sen bile…
İnan, özlem o kadar çok hırpaladı ki beni,
Yakamı kurtarmak imkansız sanmıştım.
Hayalin o kadar ulaşılmazdı ki,
Şimdi benimken seninle ne yaparım bilemiyorum,
En iyisi parka gitmek galiba,
Sence ne yapalım?

Boş versene,
Ne işe yarar küllerin,
Olmadıktan sonra gözlerin.
Ya kokun,
Saçların bile yanmış,
Adeta kavrulmuşsun,
Neden böyle bu
Şimdi kaç yaşındasın, nasılsın
Hiçbirini bilmiyorum, adeta sayıklıyorum,
Nöbetlerimi yakalamışsın,
Birkaç gün seni düşüneceğim artık bu düşlerde,
Hemen iyileşmek istiyorum,
Bana hastalığımda da acı çektiriyorsun.
Hadi gitsene ne duruyorsun?..