13
Yorum
23
Beğeni
5,0
Puan
1388
Okunma
“Gerçekten yaşayabilmen için birkaç kez ölmen gerekir.”
Charles Bukowski
uzun bir sokağın yalnızlığında yaşıyorum
perdeyi söküp ellerini avuçladım
ellerin mavi kuş
ben yalnız uyuyorum
siyah örtüyü kaldıracağım senin için
öptüğüm gün orada öleceksin
ve yemin edip asla şiir yazmayacağım
banyoda akacak su
plak dönecek salonun orta yerinde
ben kaybolacağım
tek olmak için
bütün eşyalar etrafımda dönüyor
ben parçalıyorum
eşyalar bana gülüyor
siktir git nereye gideceksen git diyorlar
haz dediğin nedir ki
papaz as rua dam
her neyse araya sıkıştırmak istedim
şarap yok
sakinim ama kıçım ağrıdı koltukta
elindeki mavi kuşu uçurdum aniden
bıyıklı maria’nın yanına
niye bıyığı var deme
kıskançlıktandır
sabah beni dokuzda uyandır
kalkıp duş alacağım
öldürdüğün insana neden sesleniyorsun deme
işim bitince yeniden uyuyabilirsin
yeniden kesilir ellerin
ve yağmur yağar bir şey olmamış gibi
veya bir şeyler olmuş da olabilir
lamba sönük olduğuna göre
şimdi herkes uyuyor
uyusun da
ama senin uyanman gerekiyor
bacaklarımın arasından geçip
geceyi yarar gibi
karo kupa sinek
on vuruş sağa
onbeş ortaya
onbeş sola
diğerlerini sabaha saklayalım
kolay gelsin
’ bö bö bö bööö..’
Aysu
5.0
100% (23)