şiir kelimelerin metafor yatarabildiği anlarda şiirdir.
çağrışım gücü ne kadar yüksekse o kadar güçlüdür deriz.
kapalı anlatımlı bile olsa yine de ardındaki kapıdan süzülüyorsa şâirin
ışığı - bu ışık hüzün de olabilir neşe de- iyidir o şiir...

hayat yaşam muamması olduğunda düşer çoğu zaman dizeler.
atlar parladığında düşler fanusu kırıp geçtiğinde dökülür damlalar!

kalem ıslanır ve hırslanır o anlarda. yürek taş olur ve şiire oturur düşler.
''kıpkırmızı'' rahvan çığlıklar attırır beyaza.

başlarsın içini dökmeye ve kelimeler köprü olur, domino etkisi yaratır sonrakilere.
yaratabilirse şiirdir, iyi şiirdir işte...




''hiç kimse içime girip beni bu denli acıtmadı
hiç kimse için tırnaklarımla çizmedim kendimi
ben uyuyorum
böbreğimin teki düşünceye dalmış
taşlar kırmızı
taş kıpkırmızı
soluksuz nereye yuvarlanacak''



ben essiz bir şarkıyım şimdi! sen eşşiz bir sus!
dimdik durarak bile söylenir bazı şarkılar.
-sessiz ağıt-




''rüyamda
sisli beyaz gömleği giyiyorum
yanımda sen
keskin gözlerin ve parmakların
taş yuvarlanıyor yavaşça''


kucağımda sıcaklığın rüyamda ağırlık
yuvarlanıyor çığ gibi. kaç sevgili, kendinin altında kalacaksın sanki

-iyi tabrlenmiş konuşkan rüya -






''palamut ağaçlarının dalları kesik*****
gözyaşları göğü tutuyor
rüzgar kanatlarında
soğuk elli yağmur geliyor
yılan derisine sarılıyorum
bir kez daha ağlayacağım
olmayan mavi
gemi yelkenlerine''


hakikaten tam tamına bir resital ben en çok bu bölümü
beğendim.

''yelkenlerine ağlayan gemi'' tek başına bir şiiri kaldırır derece iyi





''sağa kıvranıyorum
aniden sola
yeniden sağa
sadece toprak görünüyor
kuru boğuk çürük atlar koşuyor
kırık göl hikayeleri
bütün patikaların kapısı kilitli''



burası ise şiirin bence en zayıf yanı gereksiz sağ aol ederken çarpmış gemi
beton direklere.

''bütün patikaların kapısı kilitli''*****

bu replik ise bir hüzün anlatısında şah dize özel tebrik ettim...






''gidelim aşk
beni rüyamdan çekip çıkarmalısın
suyun yanına
derimin altını oyan bir şey var
ve neden kesik kesik nefes alışlar
ter damlacıkları göğsümün arasını rehin alıyor
bir tepside tanrı ve boşluk
gövdem benim değil ki
sabah
taşlarla
kanıyorum''



ve uzunca ama harika dökümlemeli esaslı bir final...


şiirin tümüyle öpüşür hüznün kapısına kilit olmuş.

derin bir rüya biraz korkulu biraz terli bir uyanış

çift kişilik bir uyku çok dilekli ve tek başına uyanış! gerçek...


yalnızlık ve tepside tek kişilik kahvaltı. bir film izler gibi
zihinleri boyayan şuh ve asi bir anlatım. gururlu bir
yalnızlık senfonisi...


şiddetle alkışladım şiiri. haylice değil çok beğendim.
şiirin sesi ve şâirin keskin vurdumduymaz asi tavrı tıpatıp
geçmiş beyazın üzerine oradan da okurlara-bizlere...



teşekkürler şiire ve şâire



hürmetle