1-
Ana kuğu
Soğuk kuyusunda yurken
Sele verdi boynundan öpük
Beyaz cücüğünü: Gitti incindi
Dönse, çığlığının gülü açar içre

Çaresiz çıktı sudan ana kuğu
Taptaze nergis de kokusu: Kalmıştı tek

Yelkenine yön olan
Yılkının mavi ustası meşale bağışladı
Siyah yıldızları yutmuş anneye

Derelerde şakıdı su
Ve gökyüzü ışıkları
Yaslandı dağlara
Annenin gözleri, yaktı evreni
—çaresiz küçüktür dünya dedi
Zambak titremesiyle ayrıldı oradan
Biraz mahcup başa döndü





__Cücüğün boynu elinde lâkayt kalmışsın barışa
cıvıldayan ölüm tütmekte o kutlu ikindiyi




2-
Ey ancak kendisine kanat gerebilen
Örtülmüş karanlığı korkan acı yolcu
İzin ver mavera beşik olsun çocuklara

Çağın melaneti savaşa sığınma
Tan alacasının terkisine kurulup
O nazlı ahenge işaret fişengi dikme
Firarî haşhaş gelinlikleri sarıp
Gezme; mercanlı gölgelikleri

Yoksa bu şiddet üreyecek
Dahi köpeklerin karanlık sürüsü
O yumurta deliğinde pusmuş
Tütecek dağ başı iskelesinde
Fırtınayla eğileceksin
Ateşli karanlıkta

Ey bunaltı dağları!
Ey masal ölüleri!
Ey parıldayan hayat!
Ünlem işaretini nereye bıraktınız?