Penbe panjurlu yüreğimi
Elinde mor renkli bir tığ ile
İlmek ilmek örerken sen;
Ben, geceleri seccade yapıp
Zifiri karanlığın sahibinden
Seni dileniyordum.

Sağımdaki melekler uyurken
Günahımı yazanlar diriydi
Ve dilencilikten dolayı
Tutuklanmış düşlerimi,
Makûs talihimle beraber
Mahpus damına tıktılar.

Şeytanın kıkırdamalarıyla
Köşeye kıstırılmış yüreğim,
Ziline basıp kaçılan kapılar gibi
Aşkının kapısında kaçamadan,
Kıskıvrak yakayı ele vermişti.
Yakası bir türlü iliklenemeyen
Heyecanlarımla beraber,
Düşlerimin içi, içini yiyordu
Ve obezleşmiş düşlerimi,
Çöpçüler süpürürken uykumdan
Aklımın tüm aşk tenekeleri,
Hayalinin kırıntılarıyla doluydu.

Kader ayrılığı evlatlık verirken bana
Tek geçim kaynağı sen olan kalbime
Yaşatmış olduğun kuraklığa rağmen
Ben seni, hep öz’den seviyordum!...