Gülümsüyor bir çocuk
Elinde kangal sucuk
Kıymeti yok sucuğun
Sanmayın suç çocuğun
Açlık nedir bilmemiş
Bilenler öğretmemiş
Kediye “Pisi “ diyor
Köpeğe “Kuçu kuçu”
Eğleneyim diyerek
Yedirecek sucuğu


Parmak kadar bir çocuk
Vitrinde parmak sucuk
Sahibi var sucuğun
Canı çekmiş çocuğun
Cam kimin umurunda
Çocuk camı kıracak
10 yıl yatsa uğrunda
Kopuyor bir şangırtı
Sanmayın cam kırıldı
Kırılan cam değildi
Çocukta can kırıldı

Sonrasında bir hâkim
Bir bürokrat bir hekim
Diyorlar “Bu çocuk kim?”
Tartışıp duruyorlar
Kurgular kuruyorlar
Her kurguda, vicdanı
Yerlere vuruyorlar
Oradan biri diyor
“Suç tamamen çocuğun”
Biri itiraz edip
Diyor ki “Suç sucuğun”
Hekimse daha edip
Başlıyor alt kültürden
Aklı sıra halledip
Açıklıyor her türden

Tanıklar dinleniyor
Biri diyor “Öksüzdü”
Bir diğeri diyor ki
“Ebeveyni öküzdü”
Her konuşan sanırsın
Hiç eğrisiz, dümdüzdü

Hâkimin kaşı çatık
Kalemiyle oynuyor
Beyninde bir yaratık
“İlla ki yasa” diyor
Mübaşir fısıldıyor
“Ah çocuk ne yaptın sen?”
Ve kalem kırılıyor
Güneş yere düşerken

Aynı dalda bir gül var
Gülün yanında diken
Zengin çocuk habersiz
İnsanlık geberirken
Köpek ve kedi mutlu
Sucukla oynaşırken
Parmak sucuk uğruna
Bir çocuk on yıl yerken


İHSAN TURHAN

8 EYLÜL 2012