saatler yatağımı bozan sevda
her gece on iki de kayboluyorum göğsünün nehirlerinde
kırmızı şehrayinlere rast geliyorum saat bire doğru
yumruklarınla sancılı bir anne oluyorsun
baldırlarında saf saf ağlarken masumiyetin
bir ikindi türküsü işitiyorsun benden


ikiye doğru kuruyor dudakların
şanslı sayıyorsun kendini
gözlerin bulutlarını toplarken dudaklarımın yamacına
başlıyorsun ağlamalara usanmadan
sevmek gibi bir kelebeği
ölmeden önce


Tam doğu gevşetirken kemiklerimizi
siliyorsun ellerinle yaşlarını ellerimden
tuttuğun ellerim aşk oluyor sayende
denize doğru tehirli saat dört treni kalkıyor gardan


gizlemiyorsun hiçbir ıslaklığını
şehrin en ciddi caddesinden ekip arabası bizim olmayan bir sokağa daha dalarken
uykuya benziyor dudaklarımı öpüşlerin
kesik kesik..ihtirasla ve hüzünlü


saat yarım dairesinde evsahibine benziyor gittikçe
yüzün sararan siyah gök de ay gibi
gittikçe ufalıyorsun
kayboluyorsun
tutmak istiyorum seni
nefesin nefesime karışıyor
biliyorum uyanacağız


sırtına sarılmamı istiyorsun
artık saatsizlik zamanı
ellerimle yüreğini okşayıp
yağmuruna hasretlik de gidiyorum


tümdükkanlarkapalı
değil bu gün pazar
yine sensizlik sadece