Sokağın köşesindeki
deli olmak istersin.
Sonra kaldırımdaki kedi
İnsan olmak ağır gelir,
güç gelir...
Sorgulanmayan bir varlık olsun adım dersin.
Bilemezsin kimliğini,
p e s e d e r s i n...



Adın zikredilirken... anımsanmazsın
Unut derler, sen de unutursun.
Sonra hatıra diye seslenirsin, kırık bir zaman kapısından.
Önüne bir ip gererler;
kopartıp kopartıp düğümlersin.
Aynısını beklersin,
anlaşılmazsın.
Unut diyenler unutur önce seni.
Bağışlamazsın...
Ölüyorum der de..
yine yaşarsın......



Sigarayı bırakır gibi
bırakırsın sevdiğini.
İlk günler öyle zor geçer;
alışmışsın nikotine.
Zehirlensen de...
defa defa içine ç/ekmek istersin
’Bir tanecik daha olsa yansa/m’
der de yanarsın.



Gün gelir;
hiç nefes almadığını, ona anlatmak istersin.
Nefes alırsın!
Gün gider..
ya boşverin;
bu kadar yeter;
aslında yaşam da... sana sormadan gider.



Sırdaş yazarsın adını,
sır olur, kaybolur.
Yokdaş diyecekken
susarsın... demeye korkarsın.
Arşive kaldırır emekli bir kütüphaneci seni.
Hangi arşiv alır beni?
Dön dünya der...
döndürmeye insan bulamazsın.



Bir süre daha,
sofraya iki tabak koymaya devam edersin
Biri hep doludur
Halil İbrahim sofrası gibi..
yemeden doyarsın.
Tabaklar öyle kalır,
ne kırılır ne dağılır
sen parçalanırsın.



Düşmeden ayağa kalkmayı öğrenirsin
Sancılarını dizinin acısından sanıp,
göğsünün üzerine düştüğünü de unutursun.
K/anarsın.
Yüreğini,
yine ellerinle kendin sararsın.
Kendini dünyaya eşdeğer görüp
beş para etmediğini bir anda anlarsın.



Unut adında adres verirler eline,
bir yolculuk başlar..
Ucuz trenler de gitmez oraya.
İz düşmez bir sokağa sapar... aldatılırsın;
kaybolursun.
Acemi yolcu!
Sen en iyisi;
kendi çöplüğünde öt bundan sonra...






Şiir, Klip, Yorum:
Funda Mavi ( ŞİRİN KELEBEK)