"Tüm dostlarımı bir şişe kırmızıya boğup terk ettim,

Belki aynı kırmızıda seni bulurum diye.."

Ve sonra düş!


Üryan bir tek seslilikle susmuştuk oysa.
Zaman
O da susmuştu,
Eski ve acı bir duvar gibi.
ben sen ve o aptal duvar
kalp atışlarımızdaki dinginlikle
uzak bir kentin bahcesine
bagdas kurup
karıncalanan ayaklarımızı bir birimize ovalatmıştık
ucu açık bir cümlenin ütopyasında.
Ki zaten tüm düş pencerelerimde bir aşk
odamın olmayan çerçevelerinde.

Çığlık kirpiklerimde inleyen
kayıp gitmeye meğilli
tuzlu bir göz yaşı
her damlası,sülieti sen olan kısa bir film.
Ağır tonda yaralar ve kafami duvarlara vurmak gibi
sert alkolik ve vurdumduymaz
göbek adı sonsuzluk
kahramanı ben .
ölen ilk yine ben..

Dilimdeki tüm sözcükleri soğuk bir odaya kilitledim.
Simit çizip martıları beslemek gibi
kağıda kaleme alısamadım.
Kendimi susturamadım.