atları bekledikçe uzuyor gölgem
gazellerin arasında oyalanan rüzgar
çekiyor menzili gözlerimden
orada alıçlar başıboş pınarları terk ediyor
bulutlar şaşkın akşamın tanıklığına
arklardan sıkılan suyla dokunmuş çayırın yeşil atkısı
atları bekledikçe fark ediyorum bir umudu daha

hayata boş vermiş yalnız bir tavşanın
gelecek bahar anne olacağını söylüyor sessizlik
uzak ve tenha su kıyılarında tasını unutan köylü
sevinci rüzgara eklerken ölüm bu anı denetliyor
atları bekledikçe gözüm yol çekiyor göçü bir turna


güz sabahlarının karı mantar damarları
kışa hazırlıyor mezarlıkları iyi gelir anneme bu
bağcığını düğümlerken bir çocuk ürpermişti geçen yıl
biliyorum kuşlar da konmuyor söyleyin vefaya yol çıkar mı bundan
atları bekliyorum müjde yastığı düşmüş terkisinden arıyor babam


çığlıklar da hemşerisi oluyormuş insanın
bir elma da bana gizlediğini biliyorum
tandır kokuları kaşlarımın arasına sinmiş
halkın omzuna sürülmüş bir ömür

atları bekliyorum karanlığın ufkuna şimdilik yeniliyor yönler
ama aşkı sabahla buluşturmaya beklemek mi derler


Vahdettin Yılmaz
Mayıs 2012