"müsait bir durak göster bana dostum
açık bir adres ver hemen ineyim
dizleri kanayan topuklarımdan öylesi yorgun
kendimden azami yılgınım"


mesela bir kozanın içine sığınasım var... bedeline üç gün kesse de huzurlu bir tılsımın yüzü suyu hürmeti var! adresi istediğime bakma dostum, ben adressiz bir masalın flu ağıtlar doğuracak güncesine seferim... yorgun yanım kıyısına güve düşmüş sayıklamaları döküyor dizelere! dizlerimde körpe karıncaların ayakları dolaşıyor... duaların cevşenleşip zırh olduğu zamanlara bakıyor kimsesiz yanım...


"bir hıçkırık çatlayacak az sonra şakağımda
sokağımda ölecek tüm kuşlar biliyorum
bir cinayetin tek suçlusuyum
yargılanmadan söylüyorum
haydi,hemen beni linç edin
“Termîhim bi hicâretin min siccîlin”
saygı ile eğiliyorum"


hüznümün güvertesine bir nakkaş eğreti umutlar işleyecek... alnımın tam da tövbe ören dergâhında bir bebek ağlaması duyuyor musun kendim! o tövbeyi ören pişman yüreğimin tam orta yerinde bir günahın kançanağı gözleri görüyor musun kendim! günâhımın göğünde gusul alıyor gelincikler! toprak öp parmak uçlarımdan... yoksa ölecek inancımın ipine tutunan gelinciklerin yaprakları...


"şah damarımda bir çatlak görüyor musun
atıyor Rab diye haykırarak
ölümle gülüşüyorum bak(ın) ki
karmakarışık O"na ağlayarak"


R a b b i m ... kimsesizliğimin kimsesi... R a b b i m ... çaresizliğimin sonsuzluğunu bir ordu gibi duvağıma salanları çek yorgunluğa bağdaş kurmuş yanımdan n'olur! ölüm gülümserken can damarıma kördüğüm olan kirpiğime sal büyüklüğünü n'olur!... ruhumun yaşama bakan penceresini kırdı sunî insan resimleri... bir dut ağacının şefkatine tünüyor öksüz ve yetim düşlerim...



"çok dua edenin çok günahı vardır diyorum
o yüzden ellerimi gökten hiç indirmiyorum
Korkmayın öyle tuhafça yalvarıp yüzüme bakıp
savrularak kaçmayın benden akılsızca muzdarip
bu koca boşluk yalnız benim adıma gürleyip
yalnız benim üstüme yağacak
bu bendim işte en son kıyam/et"


kıyametimin kor kışına baka baka avuçlarımı ovalıyor firkatın kan donduran sahiplenişi... korkmayın derken ben korkuyorum cesaretimn dipsizliğinde büyüttüğüm sabrın sesinden... âh boşluğun tavan arası haykırışına koşan kendim! birazdan dualı iğde çiçeklerinin kıyısına varmak üzere intiharı içen üveyikler! yalnızlığın mürekkebi kurumaya başlarken yazalım içimize doğacak güneşin huzur öyküsünü hadi!...

"kalbim
mühürlenmiş kara bir tahta
gelen çakıyor bir çivi
giden söküyor içimden bir hiçi"


kalbim, yaşamın ensesindeki çilekeş yüklü bulutlarım ağlıyor.. bir çivi çaksam kırırlacak göğe tutunan yanım... bir kapatsam gözlerimi kanacak kirpiklerim hiçliğin kandırıkçı destanına... yaşamak, menekşe kokulu bir sabrın telaşa kurban verilen nedenselliğiydi belki de... yaşamak, bir umudun filikasında okyanusa c/an olmak...


adaşım...

benim de yağmurum kirpiğime düştüğü zaman en çok ona sığınıyorum... içimde bir hıçkırık git sarıl dizelere dedi sarıldım!

tebrikler çokkk...