Anto’ya Mektup



Anto’ya..



söyle Anto!, sen söyle bana bir nehri içerken
gecesini düşüren telaşlı kadınların gözlerini
eme eme
yana yana
susa susa
kaç daha kan damlar buramdan,


sen konuş Anto!, bir tek sen konuş benimle
çünkü boğazıma kadar kelime soyuldum
ve hiçbir sıfat açıklayamıyor kalbimi
kemiklerim bile sıkılıyor etimden, ruhumdan
en ücra köşene bırak beni Anto!

bu akşam aşk kelime olarak kalsın Anto
nasılsa her kelime yutkundukça biter
susuşun sularında bir çocuk boynunu çitiler
öp izi bir tiren rayında söner, soğuk yanar mumlar.


gaipten gülüşler duyarsın memleketinden
oysa halkı kadar yoksul bir yüzün vardır artık
Anto, benim duygularımı yağmaladılar!
sen beni kurtar Anto
sen beni kurtlar kapanı
sanan masalara meze etme, ay da üşür sondan!

ezberlemek,
kalbe ve beyne dayatmadır
bu şiiri ve seni ezberlemek zorundayım affet Anto!


bir sehpayım bir bacağımı kırdılar
ağzım bir sehpa yani Anto bunu bil
ondan dengesiz konuşuyorum uzun zamandır,
kusura bakma Anto!
sen böyle gecelerde yalnız gözbebeklerime bak
bırak sokaktaki çamurları
yalın ayaklı güzelliği
sert sunumları
beni tut Anto, yoksa üzüleceğim
üzüldüğümde cehennem oluyorum sakın Anto!


Anto, sana bildiğim her şeyi öğreteceğim
yeter ki beni öp!
ıslağında durulanayım kavgacı zamanların
bir çiçek vereyim
bir ilaç daha alayım sessizlikten
bir kadına daha pardon diyeyim lütfen
sevdiğim için bile çok kendimden


sen yaranı da alıp tanrınla omuz omuza yürürken
ben gecenin altını kıstım
mumları söndürdüm perdeleri yaktım
şaşkınlığına eğilen bir gül yaprağı gibi
suyuna dokundum Anto
benim başka gidebileceğim bir denizim yok
kaldır beni Anto
çünkü bu hayatı kaldırma kuvvetim artık yok!


bazen bir resime bakar gibi
otururmuşsun kendi içinde boş bir masaya
sen benim sandalyem ol Anto
kedi gibi sevgi aradığımda
sıcak yuvam ol, işten eve erken gelen ölümüm ol
iş dediysem anla beni Anto!
ev dediysem öp beni Anto!


bazı kadınlar diye ayrıştırıldığında hüzün
bazı adamlar diye tutulduğunda kadeh
sen kırık bir cam ol
bat güneşin yırttığı ufka kadar
bat batabildiğin yere kadar
ama bir tek sen bat bana Anto!


insan bazen kendini tekrarlarmış
ayna karşısında unutmasın diye
sen benim ihmâle kalan yanımsın Anto!

insanlar senin için birini içinden silemiyorken
güzel bir bahaneyle
seni kalplerinden silebiliyor, anla Anto!

seni ezberledim Anto,
n’olur affet, bu şiirden çıkarken de
sesimi tanrıya bırakıyorum, senin tanrına
onu lütfen al Anto!




Payanda