Çaresiz kaldım be kadın!
Tüm çareleri tükettim yokluğunda.
Bir gürültü kopsa dağıtsa şu sessizliği,
Yerle bir olsa suskunluklar.

Yitik bir sevdanın ucube sokaklarında,
Eski bir sancı saplandı kalbime.
Sensiz atlatamıyorum derken,
Bir de seni ekledim;
Öyle atladım sensizliğe…

Adına sensizlik denilen bu yalnızlık,
Günden güne eritir oldu beni.
Hiçbir sayfada, hiçbir cümlede
Ve hiçbir harfte adına rastlamadım.
Yüzünü sildim gözlerimden,
Sesin yabancı kulaklarıma.
Ellerin şimdi hangi kalbi ateşe veriyor?
Gözlerin kimin gözlerinde?
Yanında kim var?

Çaresiz kaldım be kadın!
Tüm çarelerimi tükettim yokluğunda.
Bizden arta kalan bu yitik sevda,
Ölüm bayrağımdır benim.

Bir gürültü koptu,
Dağıldı tüm sesler.
Sokaklar bensiz, ben se(n)ssiz kaldım,
Çaresizim ama ‘’çare sensin kadın!’’
Çare sensin…

Alican Yıldırım / Çare Sensin
23.09.2011