Her dem bir ağıt düşer balkonumdan
Daha filizlenmemiş portakal çiçeklerime
Orada haritada yer tuttuğumuz şehirlerde
Kurak bir ovanın ortasında
Hapsolmuş düşüncelerinin
Kıyı şeridi kenarlarında
Sonsuzluğun iki yakasına uzanmış
Kökü her daim ter kokan kavak ağaçlarının altında
Beklerken sevdanın yüreğime iltica etmesini
Kopuk bir melodinin hüznü düşer içime
Anlarım ki
Bir portakal çiçeğine daha
Düşer mecnun tuzla karışmış ağıtı
Çürüterek kalbinin damar yollarını

En son bende bıraktın beni
Yalınayak gezen karabasan düşlerimin ortasında
Basmadık yer bırakmayarak korkularıma
Beklemeye meyilli bir sevdanın koynunda
Yarım aylık bir düşüncenin kızıllığında
Bir klaksonun çılgınca bağırmasıyla
Koşturarak gidişini seyrettiğim pencerelerime
En son beni bıraktın bende

Durakların durmayı unutmuş yolculuklarına
Yerleştirmeye çalışırken duraklamayı
Avuçlarımda taşıdığım portakal çiçeklerini
Yerleştirebilirim umudu ile caddelerine
Bir ruh gibi dolanmaktayım ortalıkta

Hüzne boyanmış düşlerin
Portakal çiçeği aromasıyla şenlensin diye
Unuttuğunu zannettiğin bir noktada
Yağmurlar hediye ediyorum
Her dem o kokuya ulaştırarak topraklarını
Bir nebzede olsa turuncuya boyama umudu ile
Hüzne boyalı düşlerini

Her dem bir ağıt düşer balkonumdan
Daha filizlenmemiş portakal çiçeklerime
Orada harita yer tuttuğumuz şehirlerde
En son beni bende bıraktığın yerde
Beklerim belki bir yağmur olup
Tekrar yağarsın diye şehrime

Bir portakal çiçeğisin sen
Daha filizlenmeden çürütülmüş yapraklarınla
Tutunmaya çalışıyorsun yokluğuna

Selçuk ERKİ