Az aydınlatılmış bir odanın tam ortasındasın
Kafanın üstünde yanan bir lamba.
-Sıcak mı ya da kamaştı mı gözlerin?-
Hazır mısın anlatmaya?
-bekleyebilirim-


Saçlarının parlaklığına takılıyor gözlerim
Oysa
Sanık sandalyesindesin hayatın
-Kaşını gözünü süzmemeliyim-
İlk soru: ben kimim?
-İşte yine aynı bakış!
Böyle bakarsan bana
Nasıl devam edebilirim sorguya-
Özlediğin, istediğin?
Sevdiğin?



Susmaya sığınıyorsun ya
Sımsıkı kapadığın dudaklarına dalıyorum
Kızamıyorum!
Ki kötü polis olacaktım güya
Yine kendime yalancıyım
Yine sana yangın…
Beceremeyeceğim hissediyorum.




Soruyu çevirelim…
Sen kimsin?
-cevap veriyorum içimden
Senden önce hızlı hızlı
Özlediğim, istediğim, sevdiğim-
Tanımıyor musun, diyorsun
Burada soruları ben sorarım, diyorum.
Yine gülümsüyorsun.



Lambayı kapatıyorum
Perdeleri çekiyorum usulca
Benden bi’ halt olmaz bi’ kez daha anlıyorum
Sanık sandalyesine kendim oturuyorum bu defa
Ve soruları yine ben soruyorum



Benim adıma sen cevapla, olmaz mı?