güzel bir fotoğrafa baktım
yakarken kendini
içimdeki kuş öldü




belki
yol almak lazım alabora
kuzeye gitmek
rüzgara
meşe olmadan ölmek
kuru bir ırmağın yanında




zaman böldü ruhumu
cumadan pazartesine sıçradım
çarşamba ellerim zift karası
hiçbir şey yerinde değil
ay inlerken




bir ada var içimde acıyan
şafaktan önce uyumaz



sevgilim yağmurdur kusursuzluk yankısı
bir o ağlarsa ağlar
herkes gözlerini kaçırır birbirinden
dağ kırılır nehir gürültüsüne
yoldur
gerçektir
sızısını sırtında taşıyan



duma duma dum



düştük düşlerden
bir mezarcının küreğiyle
fırtınalar çıldırdı portakal kokusu
kokumuz karışsın diye




korkmuştuk oysa
tüm kusurlarımızla sürgün ettik kendimizi
nen varsa
toprağa
sonsuz teyemmüme fit




yol kesik
göz kapağında kent ağır
hazırsın gitmeye
belki bir yelkenli alıp götürür bizi
düştür
belki mavi
veya sonsuz yol çizgisi
hayatı ıskalayarak




Aysu