8
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
2729
Okunma

Anlıyorum ki, yaşamak nefes almak değil,
senin varlığınla nefeslenmekmiş…
Varlığına doyamamışken, yokluğuna dayanamıyorum.
Sensiz tadı tuzu kalmadı, bu dünyanın be anne!
Acı çekiyorum bu dünyada,
nefes alamıyorum,
alın yazıma bir dokun anne,
gör bak ateşler içindeyim
ve yanıyorum...
Acıyor yüreğim, canım yanıyor
Acılar içindeyim.
Ruhum biçare, yalnız…
Ayağım dolanıyor, sensizlik ayakbağı…
Vurdular beni diz kapaklarımdan
dikilmek istedikçe,
dikilemiyorum ayaklarımın üstüne;
düşüyorum. Düşe kalka yürüyorum.
İyi gün dostları tekmeler attı düştükçe,
yerlerde süründürdüler.
Öğrendim ki, düşenin dostu olmuyormuş;
kötü günümde sırtını dönenlere dargın,
ben ölüyorum anne...
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.