Ağlarım
yaralarım sonbahar
tanıdık bir iklim sokulur ceketimin içinden

ince bir titreme
bir rüzgar
atar sağdan sola düş kırıklarımı

ben susarım
yaralarım sonbahar

bir özlemdir oysaki
içimizde ötekileştirdiklerimiz
keşkelerle yürürüz
sokak aynı sokak
mevsim aynı sonbahar


yaprak olup incinmek mi sokak taşına
dal olup beklemek mi güneşi ?
sence hangisi vurur gayrı
kısmetimin seyri seferine

yine de ben ağlarım
yaralarım sonbahar

ey aşk neresinden baksam yalnızlıksın şimdi
tohumu bekleyen toprak oldum bir vakit
kurudum !!!
nadasa bıraktın sonra

sonra çakıl taşı olayım dedim
denizi bekledim
bir boşluğunda ümitlerimin

gelmedin…

bak şimdi
virane bir kerpiçten
seslenen çığlığım

duymazsın
bilirim
yaralarımda kalır
aklının harici yokuşları
yaralarım çünkü hep taze
çünkü benim yaralarım hep sonbahar
ÖZGÜR AKIN

aralık iki bin on bir ankara