Buraya hoşgeldin anne!
İkindi namazıyla üstünü örttüğüm ılık rüzgarlarıma
Küstüm çiçekleriyle sarmaş dolaş bu cehennem seslere
Çok acı dualara ve yalnız otobüs ışıklarında farkedilen
Utangaç ağlamalara...
Ben kıyıdaki adam.
Sevdiğim kadının baş harfinden başka
Söyleyecek bir şeyim yok.
Ve biliyor musun?
İnsanın Eylül’de camlara yazabileceği
Bir harfi olmalı.



Tanıştığımıza memnun oldum
Bütün savaşları kaybedip geldim yanına
Okul yollarında bütün ölümlere meydan okuyarak
Menekşe saksılarının dibinde kalmış son damla suya ve sana
Merhaba anne!
Ben bir kırlangıçmışım aslında bir gökyüzüymüşüm
Bir mavi bir yeşil bütün karadenizlerde
Balkonlara çıkıp avaz avaz
Gidenlere tekrar merhaba diyebilmek için.



Anne merhaba!
Ben kıyıdaki adam.
Çizgisiz gözyaşlı anı defterlerinde
Kelebekler öldükçe yaşarmış kanatlarıyla
Bu yüzden hep merhaba sana

Merhaba anne!







Kıyıdaki Adam Kasım 2011