Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
küçük bir çığlık bir ağlayışla başlar hayat ağlamalar ölümüdür sevdanın.
daha sıfırdan başlar demek o minicik bebe düşlerin çok uzun yollardan gelmiştir dünyayı, hayatı, aşkı tanımak için
zamanla anneyi tanır, babayı tanır, sevgiyi öğrenir tanıdıkça, tanındıkça kalır, kalmak istersin bura da her şeyi böylesine güzel sanıp yürümek istersin bu yol da belki de sadece meraktır, yolun sonuna duyulan heyecan
bir çok engelle karşılaşırsın daha küçücükken kötü çocuklar çıkar karşına, alıp ellerinden kestanelerini, bilyelerini yere fırlatırlar, uçurtmanı yırtarlar sımsıkı tuttuğun oyuncağını alıp paramparça ederler çok üzülür , ağlarsın kaybettiğin değerlerine.
anne dediğin melek sarar acılarını siler gözyaşlarını sarılırsın boynuna kocaman bir öpücük kondurur sevgiyle bakarsın mavi göz bebeklerine hep böyle sanırsın hayatı, hep bir şeyler kaybedilir ama tekrar bir kahraman çıkar karşına daha güzelini sunar sanırsın
sonra biter çocukluğun, oyuncakları eskisi gibi sevmez olursun şekerler eski tadı bırakmazlar ağzında biraz korku düşer büyüyen bedenine sonra sevmeyi, dostluğu öğrenirsin
her ikisi de hayatın görünmez sınavıdır aslında çok seçmeli belki çoktan seçmeli konur önüne bilemezsin hangisinin doğru seçenek olduğunu karar veremez, korkarsın.. gizli gizli ağlarsın
gün gelir çıkar birileri karşına, unutturur tüm geçmişini, yok eder korkularını gün gelir bulursun dostunu, sonra da aşkını dost başkadır.. aşk’ın tadıysa bambaşka...
çoğu kez tercih yapmak zorunluluğu bırakır hayat giden de her tercih bir şeyler eksiltir sen de kazandığını sandıklarını her dem de
kaybettiklerinle mukayese edersin kaybettiğini düşündüklerin daha çok acıtır beden de
sonra tek bir korku sarar göğüs kafesinin içini sevdiğinin seni sevmediğini düşünmek ve kaybetmek! göz yaşların akıp giderken
aklına gelir çocukluğun… babanın gözlerine bakarsın çocuk gibi gider sarılırsın annene çocukluğundaki gibi dizlerine yatarsın söylersin ama her şeyiyle anlatamazsın! anlatamasan bile anlamalarını beklersin
ama olmaz ! zaman geçer geldiğin kadar uzun bir yola gideceğini düşünmeye başlarsın
"ne göze alabilirsin, ne de gözünü alabilirsin" ne yüreğinden atabilirsin ne de yüreğini söküp atabilirsin
ve ağlayarak bilirsin ki acıyı anlamak ayrılığı bitirmiyor
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
aşk-ı hayat... şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
aşk-ı hayat... şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
doğrudur felaket güzel söylerdi lakin şiir, "Bir soğuk yel eser Üşür ölüm bile Anlatır akan kanı Beyaz sesiyle... diye yazan, Ülkü Tamer di.. bizim derdimiz de anmak ve hatırlatmak içindi.. çocukluk işte; her insanın en güzel tarafı.. teşekkürler saygı ile...