küçük bir sele kapıldım
bakarsam bulutlara
ardı tufan...

eskidenmiş o dilemma
ben nasıl bilem amma
aşkın zalim olduğunu
senle ölü doğduğunu

yüreğim yaralı kuşum
kırdın kanadını kolunu
kestin umudun yolunu

koca gökyüzünde bir gece
aynı yıldızlara takılan gözler
kimi fotoğraf peşin de zihinler
kimi eski defter de bir kaç hece

çünkü şiirle başlıyordu
bütün çıkmazlara uzanan yol unutmuşum...


yalan dağları yıkar
şapkandan tavşan mı çıkar
hangi aşk mutluluğa mermi sıkar

gözüme çektiğin bağ
yanı başında oysa dağ
yanı başında köklü çınar...
yanı başında gerçekten görüyorsan

hangi pencere güneyli
hangisi ışıksız
hangisi yazılmış alnımıza...

ben nereden bileydim ki
duvarın gölgesinde çöküşün
amelesiymiş insan kendi ömrünün
örermiş sabır sabır her gün unutmuşum...


böyleydi işte yaşamak
benzemiyordu şiir yazmaya
mutluluğun resmini yapmaya hiç...

gel gör ki geçemiyor insan
harmanı enikonu
anız olsa da sonu
siyah sayfalara gömerken onu

küser miyiz
nasıl yardan habersiz
öyle çok karanfil kokusu
ama karanfil kan korkusu

sona yaklaşıyor turuncu akşamlarım
bırakıyorum bilinmedik bi sokak tenhasına...
ben seni...
diyorum

oysa her şafak umut
yetim bir güneş gibi doğarmış güne unutmuşum...